Artikelindex

Connie had een prima ontbijt voor ons klaargemaakt. Nadat we onze spullen hadden gepakt namen we afscheid en bedankten Connie voor de gastvrijheid en we hoopten dat we elkaar weer snel zouden zien. Eva gaf haar nog twee kaartjes voor het concert in Olympia.
‘Kijk maar of jullie zin hebben. Je kunt eventueel ook na mijn concert weggaan. Ik weet niet of The Zodiac wel jullie ding is. Misschien is het wel leuk om na mijn optreden met zijn allen iets te gaan doen…?’
‘Ik ga het meteen in mijn agenda zetten, hopelijk hebben we dan niks. Lijkt me reuze leuk. En nogmaals Eva en jij ook natuurlijk Joe, onze hartelijke dank voor de geweldige avond.’
‘Doe je ook de groeten aan Theo?’ zei Eva, terwijl ze met een servet haar mond afveegde.
‘Hij slaapt nog, maar ik zal het hem zeggen.’
Connie gaf ons nog een kus voordat we gingen.
Het was nog stil op straat. Parijs was nog in een diepe slaap. Even verderop was een metrostation.
‘Ik denk dat ik maar een taxi neem. Ik heb zoveel spullen bij me. Dat is me gewoon even te lastig, ’ zei ik.
‘Je doet maar,’ antwoordde  Eva.
‘Wanneer zie ik je weer, denk je?’
‘Volgens mij hebben we woensdag afgesproken met Marie en Veronique, toch…?’
‘Shit, daar had ik niet meer aan gedacht.’
‘Je wordt ouder… het is maar goed dat je zo’n jonge vriendin hebt.’
‘Zeg dat wel.’
Toen we bij het metrostation waren aangekomen namen we afscheid van elkaar. Het maakte me een beetje verdrietig.
‘Nou tot woensdag dan maar.’
‘Tot woensdag.’
Eva gaf me een kus op mijn wang.
‘Is dat alles?’ vroeg ik een beetje beteuterd.
‘Het is nog veel te vroeg voor passie en hartstocht…’
‘Het is nooit te vroeg.’
‘Voor mij wel, maar vooruit omdat jij het bent,’ en ze gaf me een kleine kus op mijn neus.
‘Nou dat windt me op…’
‘Dat dacht ik…’ en ze liep giechelend de trap af van het metrostation.
Ze keek nog eenmaal achterom en ik zag haar ondeugende glimlach.
Ik had het geluk om redelijk snel een taxi te vinden. Hij bracht me naar ons appartement. Toen ik langs de balie liep, zag ik dat er al licht brandde bij Marie. Ik drukte op de bel.
‘Hé, ben je al wakker…’ reageerde Marie verbaasd. ‘Heb je al zin in een kopje koffie?’
‘Lekker, die koffie van jou zorgt er wel voor dat ik wakker blijf.’
Marie deed de deur open en ik liep achter haar aan naar de woonkamer.
‘Veronique heeft voor woensdag afgesproken…’
Ik zei dat ik dat inmiddels wist.
‘Lijkt me geweldig om daar weer eens terug te keren. Het is al weer zo vele jaren geleden.’
‘Ik kan me voorstellen dat het je blij maakt.’
Ze had de koffie ingeschonken en ging naast me zitten.
‘Ja Joe, het brengt me weer wat leven, het is hier ook zo’n dooie boel. Maar goed het is niet anders.
Ik moet het ermee doen. Heb jij voor vandaag nog plannen?’
‘Het wordt een mooie dag, zullen we naar het centrum gaan? Misschien dat je me wat van Parijs wilt laten zien?’
‘Met liefde en plezier. Joe, dat is een prima idee,’ zei Marie glunderend.
‘Kun je hier eigenlijk wel weg?’
‘Geen probleem, ze kunnen me bellen op mijn mobiel. Maar dat zal wel niet nodig zijn. Er zijn nauwelijks gasten.’
‘Dan ga ik nu even naar boven om mijn spullen weg te brengen en dan kunnen we wat mij betreft gaan.’
‘Wil je met de auto…?’
‘Kun je hem ergens geparkeerd krijgen?’
‘We zijn nog vroeg, dus dat moet geen probleem zijn.’
Ik ging razendsnel naar ons appartement en ik was binnen tien minuten weer beneden. Marie had haar jas al aan en stond op me te wachten.

49