WAS

 

Vakantieverhalen van de Elfjes 

De picknick (5)

 

‘Wie begint er?’ vraagt elfje Lief.
‘Karabouter Karabouwtje… het is tenslotte zijn idee,’ stelt elfje Bloem voor.
‘Dat is een goed plan,’ zegt elfje Lief. ‘Is iedereen het ermee eens?’
‘Ja, hoor,’ klinkt het uit alle monden.
‘Nou Karabouwtje, we zijn er allemaal klaar voor, dus je kunt beginnen.’
Karabouwtje schraapt zijn keel en dan begint hij zijn verhaal te vertellen.

“Er stond eens een heel oud schuurtje bij een vervallen huis. De mensen die er hadden gewoond waren vertrokken naar een heel ver land. Ze hadden alles meegenomen, nou ja bijna alles… Alleen In het schuurtje lag nog wat rommel en een oude hamer, een roestige zaag en een kromme schroevendraaier. Dat was alles wat er was achtergebleven. Op een avond was er stevige onweersbui over het vervallen huis en het oude schuurtje getrokken. De bliksem had de donkere lucht helder verlicht en door een blikseminslag waren de zaag en de hamer tot leven gekomen. De zaag schudde de roest van zich af en de hamer strekte zich uit.
‘Oef, dat werd tijd,’ zei de hamer. ‘Ik ben er stijfjes van geworden.’
‘Anders ik wel,’ antwoordde de zaag. ‘En nog roestig ook.’
‘Ja, dat krijg je als je niet meer nodig bent, als je niet meer wordt gebruikt.’
De hamer wees naar de schroevendraaier.
‘Die is wel in een héél diepe slaap…’
‘Misschien moet je hem even op zijn kop tikken,’ stelde de zaag voor.
De hamer ging naar de schroevendraaier toe en tikte hem heel voorzichtig aan. En jawel hoor, het leek er op dat de tip van de hamer succes had. Maar de schroevendraaier draaide zich alleen maar op zijn andere zij.
‘Doe nog maar een keertje,’ zei de zaag.
De hamer tikte nogmaals op de kop van de schroevendraaier en nu werd hij goed wakker.
‘Uh, wat … hoe?’ zei de schroevendraaier. ‘Wat is er aan de hand? Is er werk aan de winkel? Waar moet ik zijn?’
‘Rustig, er is niets aan de hand, maar het is de hoogste tijd dat er wat aan de hand is,’ zei de zaag plechtig. ‘We kunnen hier toch niet de rest van ons leven zo maar blijven liggen. Dat is ten eerste harstikke saai en ten tweede uh…’
‘… en ten tweede wil ik mijn tijd hier niet liggen te verdoen. Ik wil weer eens wat beleven,’ vulde de hamer de zaag aan.
‘Helemaal mee eens,’ was de reactie van de zaag. ‘En wat vind jij er van schroevendraaier?’
‘Nou ja, er zit wel wat in. Hoe lang hebben de mensen ons al niet nodig gehad?’
‘Al heel erg lang. Veel te lang,’ antwoordde de hamer.
‘Maar,’ zei de schroevendraaier. ‘Wat kunnen we gaan doen? Jij kunt toch niet zo maar overal spijkers in gaan timmeren,’ zei de schroevendraaier tegen de hamer. ‘En jij zaag, er liggen hier nog wel een paar planken, maar wat heeft het voor zin om die in stukken te zagen? En bovendien zie ikzelf het nut er niet van in om overal schroeven in te draaien, al noemen ze me dan schroevendraaier. Dus, om eerlijk te zijn… misschien was het beter geweest als alles bij het oude was gebleven.’
‘Ik heb een idee,’ zei de zaag. ‘We beginnen een orkestje. Hamer, jij wordt de drummer en jij schroevendraaier, jij bedient de triangel en ik, ja ik ben dan de zanger. De zingende zaag…’
‘En dan?’ vroeg de schroevendraaier zich af.
‘Dan gaan we het land in en spelen voor iedereen die maar naar ons wil luisteren.’
Ze waren het er alle drie mee eens. Sindsdien trekt er een orkestje met een zaag, hamer en een schroevendraaier door het hele land. Ze noemen zich “Het orkest van het vergeten gereedschap”.

Karabouter Karabouwtje zucht.
‘Zo zie je maar weer elfjes, wat er ook gebeurt, er is altijd wel weer een nieuwe kans om iets nieuws te beginnen. Al is het maar een orkestje van achtergelaten gereedschap.’


 
 

Heb je ook een idee voor ELFJE LIEF,stuur een email naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. ( een mooie tekening vinden we ook leuk en de mooiste zetten we op de website van Elfje Lief.)

 

WAS