Henneman of Heijmans  

 

Jos Heijmans   De  verbazing voorbij 9 

 

De verbazing voorbij (9) – De (harde) landing

Al een paar jaar lang wordt er van de huidige Nederlandse voetbalgeneratie iets verwacht, waar de jonge mannen niet of nauwelijks aan kunnen voldoen. De lat ligt veel te hoog. Ten opzichte van voetbalgrootheden zoals Duitsland, Spanje, Engeland, Frankrijk en toch ook nog steeds Italië moeten we het afleggen. De Nederlandse talenten transfereren op veel te jonge leeftijd naar de competities in deze landen om daar vervolgens of bij de grote clubs op de bank te belanden of te worden uitgeleend aan mindere clubs. Jonge mannen, soms jongens nog, die plotseling miljonair zijn geworden of in elk geval daar in razend tempo naar op weg zijn. Natuurlijk, wie zou die kans niet grijpen, als die je wordt geboden. En natuurlijk, het spelen in deze competities is een stuk aantrekkelijker en geeft meer uitdaging en status dan het voetballen in de Nederlandse eredivisie. Maar… voor de ontwikkeling van ons nationale talent ( en daarmee ons nationale elftal) is deze situatie funest. “Topspelers” hebben nauwelijks wedstrijdritme, eenvoudigweg omdat ze bij hun clubs niet aan spelen toe komen, en zeker niet in de wedstrijden waar het er ergens om gaat. Laten we eerlijk zijn, welke van de talenten die de laatste vijf jaar zijn ingelijfd door clubs uit de zogenaamde grote competities hebben het echt gemaakt, en zijn bij hun nieuwe club doorgebroken? Ik kan er spontaan geen eentje noemen. En die armoe is terug te zien in het Nederlandse elftal. Niemand durft, geen enkel zelfvertrouwen, geen lef. Alleen maar het balletje breed, het tikje terug, en weer balletje breed. Ligt dit aan de trainer…? Ja, die moet deze voetbalwaanzin met hand en tand bestrijden en voor altijd de kop indrukken. Nee, want zonder creatief talent op het veld kun je trainen en voetballen tot Sint- Juttemis, maar het resultaat staat dan op voorhand meestal al vast. In elk geval verveeld en teleurgesteld publiek, in het beste geval een matig gelijkspelletje, of misschien een toevallige zege, maar meestal wordt het een voorspelbare nederlaag. Want… een goaltje tegen is in bijna alle gevallen fataal. Tegen een mindere tegenstander zal het misschien nog wel lukken, maar bij een sterkere tegenstander is de strijd al gestreden, nog voordat de eerste trap tegen de bal is gegeven. Niet Blind, niet Hidding, niet Advocaat en in beperkte mate ook niet van Gaal hebben het tij kunnen keren, eenvoudigweg omdat dit niet kan. Oeverloos gelul over een onontbeerlijke Cruijff-iaanse aanpak brengt niets, zolang er geen lef in het spel zit. Want dat was Cruyff, opportunistisch en schijt hebbend aan alle voetbaltheoretici. Dat maakte hem een “vrije” voetballer en zo kon hij zijn talent en daarmee zijn creativiteit uitleven op de groene weide. Dat was misschien wel het belangrijkste element van zijn slagen. Durf en lef, en ondernemerschap op het veld, wat vanzelf overging in leiderschap en waar andere spelers door werden geïnspireerd en van profiteerden. En dat is wat nu zo node wordt gemist en wat in geen enkel talent is terug te vinden, vooral ook omdat dit geen kans krijgt om zich te ontwikkelen. Alleen geld telt. En nog meer geld, nog een beter contract, zelfs als dat betekent alleen maar op de bank zitten( in het beste geval) of in het reserveteam opdraven en op een achterafveldje de uren maken. Zo ontwikkel je in elk geval geen lef en leiderschap, hooguit geeft het wat technisch bagage. Tegen Bulgarije maakte de piepjonge voetballer de Ligt een paar behoorlijke missers, maar wie legt zijn arm om hem heen en wie stroopt de mouwen op om de zaak binnen de kortste keren weer recht te zetten? Geen mens... tjonge wat een fijne collega’s? Nee, zo zit het natuurlijk niet. Het is geen onwil, maar gebrek aan leiderschap en lef. Dat is het manco. Natuurlijk was het beter geweest om de jongeman (nog) niet op te stellen, maar achteraf gezien is alles simpel en gemakkelijk. Stel dat Mathijs een paar mooie tackles had gemaakt en dat hij wel goed getimed had… Ja, dan was alles anders geweest? Nee hoor, ik denk het niet. Met deze groep jongemannen en deze mentaliteit en weerbaarheid wordt zelfs Luxemburg nog lastig. Wie staat er op? Misschien helpt een trainerswisseling of misschien heeft de een of de ander een plotselinge oprisping, maar laten we ons zelf vooral niets wijsmaken. Dit is niet op te lossen door een andere trainer of een paar andere spelers in de basis. Nee, de ommekeer begint vooral bij het opdoen van wedstrijdervaring op hoger niveau. Ervaring die wordt verkregen door regelmatig te spelen bij de club, en niet met het zitten op de reservebank ( al dan niet met een “hartverwarmend” saldo op de spaarbank.) En als het dan niet anders kan dan maar wekelijkse wedstrijdjes in de Eredivisie. Alleen dat geld… tja.
Nederland zal ook het volgende WK-toernooi afwezig zijn, en ook in de beslissende fases van de Champions League en de Europa League. En zo zal het voorlopig blijven totdat onze talenten elke week ‘vrij” kunnen en mogen voetballen in een welke competitie dan ook, en daar vooral ook een keer mogen verliezen. Winnen komt dan vanzelf wel weer. De opgedane ervaring, weerbaarheid en wedstrijdritme geven dan weer ruimte voor lef en creativiteit, en daar gaat het om. Talent genoeg, nu alleen daar tussen nog leiders gezocht met durf en lef.

 

Jos Heijmans

                  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

Jos Heijmans