Henneman of Heijmans  

 

Jos Heijmans   De  verbazing voorbij 5 

De verbazing voorbij 5 - Gamen

ProRail heeft zijn verkeersleiders per direct verboden om (nog) te gamen tijdens het werk. Apart toch? Ik heb mezelf nooit afgevraagd als ik met de trein onderweg was, of de verkeersleiders van het spoor wel bezig waren met het in volle concentratie letten op de veiligheid (mijn veiligheid en die van mijn medereizigers) of dat ze misschien wel eens met heel andere dingen druk zouden kunnen zijn. Nee, dat is tot nu toe nooit bij me opgekomen. Misschien naïef, maar daarin zal ik vast en zeker niet de enige zijn, bovendien moet je toch ergens vanuit kunnen gaan. Maar goed, de praktijk is blijkbaar dus net een tikkeltje anders. Natuurlijk begrijp ik dat een spelletje op de IPad of op je mobieltje spannender en onderhoudender is dan het staren naar een beeldscherm. Hoe saai kan je werk zijn? Niks opwinding, niks spanning, niks vermaak, niks plezier, zeker als er niets afwijkends gebeurt. Maar… uh dat hoort men toch (op voorhand) te weten als men aan dit soort jobs begint. Het is onder andere de bedoeling van dit soort werkzaamheden om te voorkomen dat er niets afwijkends en vervelends gebeurd. Dat is nou eenmaal zo. En natuurlijk rijdt er weleens een trein door het rode sein ( ook een machinist wordt wel eens afgeleid door het een of ander) en natuurlijk gaat het wel eens mis (een enkel sneeuwbuitje kan al heel vervelend zijn) en loopt alles een tikkeltje in de war
(een storing of zo). Maar dat is dan ook alles, voor de rest gaat er eigenlijk niet veel mis, dus vanuit dit gegeven is er van enig vertier (gelukkig) dan ook geen sprake, maar dat maakt de dag dus blijkbaar saai. Wordt er daarom naar de IPad of IPhone gegrepen? Om de voortslepende routine van de dag te doorbreken? Is dat het enige beetje afleiding wat tijdens dit werk wordt geboden. Dat zou toch raar zijn? Maar beste gamende verkeersleider met IPad… stel je voor, je ligt op de operatietafel. Een routine-ingreepje, meer is het niet, in elk geval voor de dienstdoende (verantwoordelijke) chirurg. Hij doet de hele dag, de hele week niet anders. Ook de eerste assistentie, operatiezuster Willemien heeft dit soort operaties al zo vaak meegemaakt, dat er ook voor haar niks aan te beleven valt. Gelukkig staat even verderop hulpverpleegster Debby, die verveelt haar nagels te manicuren.
‘Neem jij het hier maar even over’ zegt chirurg Jan-Willem tegen nagel-vijlende Debby. ‘Je staat je blijkbaar toch maar te vervelen.’
Debby haalt haar schouders op en sjokt niet al te gemotiveerd naar de operatietafel.
‘Zullen wij dan ondertussen even een spelletje doen, even gamen? Ik ben er zo aan toe, gewoon even wat afleiding,’ vraagt chirurg Jan Willem aan eerste operatiezuster Willemien. ‘Zij kan zich wel even redden,’ mompelt hij terwijl hij naar zuchtende Debby wijst.
‘Mij goed, op wel level zaten we ook weer?’ vraagt Willemien terwijl ze haar mondkapje afdoet en haar IPad uit haar tas te voorschijn haalt.
’Geen idee, zeventien of zo?,’ antwoordt Jan Willem, die ondertussen met driftige handgebaren Debby zover probeert te krijgen dat ze het mes in jou zet. ‘Kom op meisje, niet zo onzeker. Vooruit, zo ben ik ook begonnen. Na de eerste keer gaat het vanzelf. Er kan echt niets gebeuren, en anders… nou, dan zijn wij er ook nog. Geloof me nou maar, er gaat zo-wie-zo nooit iets mis tijdens dit soort operaties.’
Als je een totale narcose had gekregen had je niet beter geweten beste verkeersleider. Je was in het volste vertrouwen de operatie aangegaan. Maar nu… nu je alles hoort dankzij de plaatselijke verdoving en alles van dichtbij meemaakt, nu voelt het niet fijn en je voelt je zeker niet op je gemak. Debby zal natuurlijk haar best doen en Jan-Willem en zuster Willemien staan klaar mocht het even niet helemaal gaan worden wat het zou moeten zijn. Maar toch, nu je het weet…
In Duitsland (bij Bad Aibling) zijn vorig jaar twee treinen op elkaar geknald omdat de verkeersleider even met iets anders bezig was. Gevolg, zeker tien doden en een groot aantal gewonden. Dus zo kan het ook aflopen.
Raar toch, dat we onszelf door onze mobieltjes en IPad laten afleiden ( verleiden) om de dagelijkse routine te doorbreken en we daarmee blijkbaar ons minder bewust worden van onze verantwoordelijkheden en dat we hierbij “gemakshalve” dan maar even vergeten wat hiervan de gevolgen kunnen zijn. Meestal loopt het goed af, maar soms eindigt het ook desastreus. Het zal je maar overkomen. Maar al met al, vanaf vandaag stap ik minder ontspannen in de trein, je weet maar nooit… ondanks dat verbod van ProRail. 

 
 

Jos Heijmans