WAS

 

 

 

Vertrekkende trein


‘Heb je echt genoten?’ zegt de ex-echtgenote
‘Voel je je echt zo gebonden?’ vraagt ze nog
‘Het zou zonde zijn om onze tijd te doden
met een leven vol van list en bedrog’


‘Ik kan het je niet zeggen,’ zegt de man
Sprakeloos en vol ontzetting kijkt zij hem aan
Hij schudt het hoofd en hij haalt zijn schouders op
En hij kijkt naar de klok en zegt, ‘tijd om te gaan.’


Dan slaan bij haar de stoppen door
Hij draait zich om en hij pakt zijn jas
Ze grijpt een mes uit de lade van keukenkast
Maar ze kan het niet, ze lijkt verlamd


De deur valt achter hem dicht
Ze kijkt naar haar handen en ze beeft
Ze schrikt van het onbekend geluid van buiten
Ze legt het mes weg en schuift de lade dicht


Ze huilt haar ogen rood en haar kussen nat
Ze weet dat hij weer bij haar terug zal komen
En haar opnieuw hoop zal geven, een nieuwe kans
Om over liefde en geluk te kunnen dromen


Maar zal ze hem ooit weer kunnen geloven
Dat zij, alleen maar zij zijn allerliefste is
En dat zij veel meer voor hem kan zijn
Dan een station voor een vertrekkende trein


*******

 

 

 

Door: Han Meijs