WAS

 

Voetbal   ( Robin’s Droom)

Er is maar één kleur
Alles is Oranje, soms rood wit blauw.
We zijn het met zijn allen helemaal eens
Het legioen zweert eeuwige trouw.

De zesde minuut, het zit even tegen
Er valt een speler, Joris had even geen grip
De scheids fluit en wijst naar de stip
Het is die verdomde nummer negen.

De eerste minuten en dan zo’n moment
Wat is dat voor een gek, die vent
Die fluit tegen ons, dat is zeker en wis
Wedden dat die vogel die strafschop mist.

De keeper springt heen en weer
De nummer negen kijkt nog een keer
Dan komt de aanloop en dan een laatste stap
Dan wordt het stil en volgt zijn trap

De bal verdwijnt, maar niet in het net.
Maar in de tribune, nummer negen reageert ontzet
Slaat zijn handen voor zijn gezicht
Hij is voor de spanning en onze keeper gezwicht

De strijd laait op en het wordt vooral een gevecht
Het is nu geen spel meer, het is oorlog, echt.
Het veld en de tegenstander worden gesloopt
De trainer had hier in zijn dromen al op gehoopt.

Een mooie trap, een droommoment
Is dat niet onze Robin die daar rent
Iedereen veert op en houdt de adem in
Fabuleuze goal, het stadion is helemaal buiten zin.

Nog vijf minuten te gaan het is één tegen nul
‘Hé, het is tijd,’ roept iemand. ‘Het is tijd, hondenlul.’
De seconden tikken langzaam weg, de klok loopt door
Dan valt er een goal en we staan niet langer voor.

Het wordt verlengen, een extra half uur
Onze mannen zijn moe en het valt nu toch wat tegen
Plotseling is iedereen over de rooie, helemaal overstuur
Het is weer die verdomde nummer negen.

Hij ligt uitgeteld, bijna op de stip.
De nummer vijf komt naar hem toe.
Dan staat die lul op en loopt langzaam weg
Nummer vijf recht zijn rug en krijgt nog een tip.

Het wordt stil maar er valt een speld.
Nog voordat we het weten zijn we uitgeteld
De bal verdwijnt, ik had al zo’n voorgevoel
Met een mooie curve aan de voor ons de verkeerde kant van het doel.

Als dan het laatste fluitsignaal klinkt
En we weer eens van de beker zijn beroofd
Weer geen kampioen zijn, zegt mijn  buurman dat het stinkt
Ik haal mijn schouders op, ik had er ook nooit zo in geloofd.

*******

 

 

Door: Han Meijs