De 133 gedachtenkronkels van de wonderlijke Boris Borowitsj

 

Kronkel  114 2001  De Aanslag op de Twin Towers

 

11 september , 2001
Begonnen als een gewone dag
En geëindigd als de dag waarop
alle waarden en normen zijn verlegd

 

Keer op keer

Staar ik vol ongeloof

Naar de beelden

Van de nieuwszenders

Uitvergroot op de teevee

En kan ik nauwelijks geloven

Wat mijn ogen zien

En wat mijn verstand

Mij probeert te zeggen

 


Als in een film

Geënsceneerd en geregiseerd

Boren vliegtuigen

Vol met mensen

Zich zonder mededogen

In de glazen wanden

Van de statige Twin Towers

Waar andere mensen

Aan het werk zijn

En die zonder enige notie

Van wat hun overkomt

In paniek een uitweg zoeken

En uit ramen springen

Een vlucht naar een zekere dood

 

Straten vol paniek

Instortende gebouwen

Brandende etages
 
Loeiende sirenes

Wolken vol met stof

Getroffen mannen en vrouwen
 
Onschuldig en geen partij

In deze valse, ongelijke

En onbegrepen strijd


 

Nog nooit vertoond

Nog nooit bedacht

Maar het heeft zich vastgezet

In de zieke breinen

Van desperado’s

Van uitgekotste ego’s

Van overtuigde volgers

Hoe diep kan men vallen

Hoe hoog kan men stijgen

Hoe laag kan men denken

Hoe overtuigd kan men zijn

En plotseling is de werkelijkheid

Geworden tot een nachtmerrie voor altijd

 


Waar is het gevoel

Waar is het geweten

Waar is het mededogen

Waar is de liefde

Is alles overwoekerd

Is het allemaal vergaan

Opgelost door extreme idealen

Of is het de pure waanzin die nu regeert

Is het de macht en het geld

Is het de haat en de jaloezie

Is het de afgunst en het egoïsme

Dat mensen maakt tot destructors

Van alles wat het leven lief heeft

 

Ik zwijg en sluit mijn ogen

En slik mijn tranen weg

Terwijl de aarde verder draait

Alsof er niets gebeurd is

Ze lijkt zo onverschillig, zo onaangedaan

Of is dat alleen maar schijn

En doet haar hart zo zeer

En verbijt ze in stilte haar pijn

Maar meer dan ooit vraag ik me af

Ook al valt er in de oneindigheid

Van dit heelal niets te kiezen

Maar toch, misschien dat ze veel liever

Een aarde zonder mensen zou willen zijn